De Eindeloze Nacht – Veronica Rossi.

Waar gaat het over?Boek De Eindeloze Nacht recensie

De Eindeloze Nacht is het tweede deel van de Wereld Zonder Hemel-trilogie. Om deel twee te begrijpen, moet je het eerste deel gelezen hebben. Deel twee is namelijk het vervolg op Een Wereld Zonder Hemel.

In dit boek ontmoeten Aria en Perry elkaar weer. Aria zoekt onderdak bij de Getijen, Perry’s stam. Dit is moeilijk, aangezien de Getijen het niet op prijs stellen dat ze een zogenaamde ‘Inling’ is. Dit, valse vriendschappen en het feit dat Perry erg moet wennen aan zijn nieuwe leiderschap zorgen ervoor dat de relatie tussen Aria en Perry op de proef wordt gesteld. Er moeten moeilijke beslissingen worden gemaakt. Voor de Getijen, voor Aria en voor Perry. Er is niets wat alle problemen op zou kunnen lossen, behalve een oude legende waar ineens veel belangstelling voor ontstaat; het Stille Blauw. Een plek zonder Aetherstormen, een plek waar je veilig zou kunnen leven. Niemand lijkt te weten waar het Stille Blauw zich bevindt. Of wel? Aria en Perry moeten erachter komen om Rêverie en de Getijen te kunnen redden.

Dit vind ik.

Welk cijfer? – Ik geef dit boek een acht. Het is mooi geschreven, maar het is een soort van ‘tussenpauze’ of een soort ‘bruggetje’ naar het volgende deel. Het eerste deel was naar mijn idee geweldig. Spannend en romantisch, een boek waar je in wordt gezogen. Dat effect heeft dit boek wat minder. Het is nog steeds spannend en romantisch, maar er gebeurt te veel. Te veel stormen om keer op keer te lezen, te veel gedoe.  De vele gebeurtenissen maken sommige stukken heel zwaar en beladen, iets wat soms saai kan worden gevonden. Toch heb je dit deel wel nodig om het volgende deel – Het Stille Blauw – te kunnen begrijpen. Ik verheug me op het lezen van dat boek. De trilogie is echt een aanrader.

Hoe zijn de personages? – Ik ben dol op de personages Aria en Perry. Ze zijn goed uitgewerkt en lijken echt tot leven te komen. De Inling en de Wildling. Vijanden en toch verliefd. Het klinkt zo cliché, maar dat is niet hoe het in het verhaal wordt gebracht. De trilogie is niet afgezaagd, maar juist heel origineel en ik zou deze serie zeker aanraden.

Taalgebruik? – Het taalgebruik is volwassenen en een beetje langdradig, maar zodra je een paar pagina’s hebt gelezen, wordt je er echt ingezogen en gaat het lezen heel vlot.

Feiten.

Het boek heeft 302 bladzijdes en is uit het Engels vertaald. Trough The Ever Night is hoe de Engelse versie heet. Het genre is Sience Fiction.

Hey!

Even een bericht tussendoor. Waarschijnlijk is het gewoon een opmerking die voor jullie niet erg interessant is om te lezen, maar jullie kunnen gewoon verder scrollen.

Nu de mededeling: YES! Ik heb de Engelstalige versie van Paper Towns! Ik ben echt heel blij, want in de recensie hebben jullie kunnen lezen dat ik het een geweldig boek vind. Ik heb het origineel gekozen om mijn Engels te verbeteren, en omdat ik de Nederlandse versie al gelezen heb. Niet dat er iets mis mee is om hetzelfde boek meerdere keren te lezen, maar ik wilde de Engelse versie gewoon een keer proberen. Het lijkt me ook interessant om een keer een Franstalig boek te lezen, maar ik heb nog geen idee welke. Waarschijnlijk moet ik dan met wat kinderboeken beginnen, aangezien mijn Frans best aardig is, maar ook weer niet zo goed dat ik Paper Towns daadwerkelijk in het Frans zou kunnen lezen.

Ik ben intussen halverwege met het lezen van ‘De Eindeloze Nacht’. Ik hou van die serie, echt niet normaal. Waarschijnlijk kunnen jullie binnenkort een recensie verwachten.

Trouwens, jullie hadden toch al door dat de oudere berichten onderaan de site staan en de nieuwe boven? Want misschien heb je de recensie van Paper Towns daardoor nog niet gelezen, maar dat zou ik wel doen.

Nog een mededeling:

Ik plaats stukjes in – tot nu toe – vier verschillende categorieën. Zet zo’n categorie in de zoekbalk en je vindt alle berichten die bij dat onderwerp horen.

Ik zet ze hier even op een rij:

- Random mededelingen. (Daar hoort deze bij.)

- Boek schrijven.

- Recensies boeken.

- Schrijftips.

Ik kan nu maar beter verder gaan met het leren van een SO voor morgen. Ik sta ongeveer een 8,5 gemiddeld en dat wil ik graag zo houden.

Boek schrijven – Personages uitwerken.

Nu je een idee hebt vfoto pen en papier.oor je verhaal kun je aan de slag met het verder uitwerken van dit idee. Waar speelt het zich af? In welke tijd speelt het zich af? Schrijf je de werkwoorden in de tegenwoordige of verleden tijd? Voor welke doelgroep wil je je verhaal schrijven? In welk genre wil je je verhaal schrijven? Genoeg vragen dus.

Ook de personages zullen moeten worden uitgewerkt. Dat is waar ik je nu mee ga helpen, want hoe creëer je een personage? Het lijkt simpel, maar het is belangrijk dat personages als het ware ‘tot leven komen’ in je verhaal. Ook moeten ze een probleem hebben, want je wilt niet dat het een ‘Lekker weertje, hè?’-verhaal wordt. (Zo noem ik een verhaal wat nergens over gaat.)

Je kunt ook kiezen om eerst het plot uit te werken, voordat je met de personages begint, maar dat is best lastig. Over het schrijven van een plot geef ik later tips.

Het bedenken van een personage:

-          Is het een jongen of een meisje?

-          Hoe oud is het personage ongeveer?

-          Hoe ziet je personage eruit?

-          Wat zijn zijn/haar eigenschappen?

-          Wat is het doel van het personage?

-          Wat belemmert het personage met het bereiken van het doel? Het is namelijk niet erg interessant als een personage een popster wil worden (ik zeg maar wat) en alleen maar in zijn/haar vingers hoeft te knippen om die carrière te krijgen.

Sommige mensen maken een hele vragenlijst voor hun personage, die ze vervolgens invullen. Wanneer is hij/zij jarig? Wat zijn zijn/haar hobby’s en talenten? Dit is zeker handig om te doen, want je bent pas klaar met het uitwerken van je personages zodra ze in jouw hoofd een eigen karakter hebben ontwikkelt en een soort van ‘beginnen te leven’.

Tip: Stel je personages niet letterlijk voor in je verhaal! Ik geef deze tip alvast, ook al volgen er eerst meer ‘instructies’ voordat je makkelijk kunt beginnen met het boek.

Don’t: Ik strijk mijn rokje glad en werp een nerveuze blik uit het beslagen raam. Het is koud buiten, dat zie ik aan alles. Mensen dragen dikke sjaals en wanten, plassen regenwater zijn bevroren en ergens aan de overkant van de straat zit een jongen vast met zijn tong tegen een lantaarnpaal. Sukkel.

Ik trek mijn blik los van de weg en kijk op mijn horloge. Kwart over vier. Mijn date zou er al moeten zijn. Ik wacht al minstens een kwartier op hem.

O ja, ik ben helemaal vergeten om mezelf voor te stellen. Ik ben Nikita. Ik ben zestien jaar en heb lang, donkerbruin haar. Meestal draag ik mijn haar in een knot, maar nu heb ik een vlecht. Mijn ogen zijn groen. Sommige mensen vinden mijn ogen op die van katten lijken, maar ik vind dit zelf wel meevallen. Tot zover dit stukje. Ik heb het nogal snel geschreven, dus er zullen wel wat foutjes in zitten, maar de grootste fout is toch wel dat ik de lezer het personage op zo’n manier laat leren kennen. Echt, dit kan niet. Je ziet dit misschien nog in boeken voor achtjarigen, maar is dit echt wat we willen lezen?

Ik ga hetzelfde stukje herschrijven, maar dan beter. Denk ik.

Do: Ik strijk mijn donkerblauwe rokje glad en werp een nerveuze blik uit het beslagen raam. Het is koud buiten, dat zie ik aan alles. Mensen dragen dikke sjaals en wanten, plassen regenwater zijn bevroren en ergens aan de overkant van de straat zit een jongen met zijn tong vast aan een bevroren lantaarnpaal. Wat een sukkel, denk ik, en er ontsnapt een spottend lachje uit mijn keel.

Ik trek mijn blik los van de weg en kijk op mijn horloge. Kwart over vier. Hij zou er al minstens een kwartier moeten zijn.

Ik veeg een donkerbruine haarlok achter mijn oor en pak met trillende vingers de menukaart van tafel. Ik begin altijd te trillen wanneer ik zenuwachtig ben. Een stomme gewoonte, maar ik kan er niets aan doen.

Er zijn nog eens tien minuten verstreken als eindelijk de deur van het café open zwaait en ik hem naar binnen zie lopen. Hij kijkt zoekend om zich heen, totdat hij mij ziet. Een glimlach krult rond zijn mondhoeken en hij trekt zijn wanten uit. Ik zie dat zijn handen net zo trillen als die van mij. Zou dat door de kou of door de zenuwen komen?

Lachend steekt hij zijn hand uit. ‘Hallo,’ grijnst hij. ‘Ik ben Paul.’

Je bent vooral laat, denk ik. Toch schud ik zijn hand. ‘Nikita,’ zeg ik. Dit stukje was al beter (ook al klonk het wel kinderlijk), of niet? Ik heb niet benoemd welke kleur haar ogen waren, maar die informatie kan later nog komen, of juist helemaal niet. Waarom moet je per se de oogkleur van een personage weten om het boek leuk te vinden? Precies, ja. Dat hoeft niet.

Dit is een redelijk lange lap tekst geworden, maar hopelijk heb je er wat aan.

Een wereld zonder hemel – Veronica Rossi.

Waar gaat het over?Een wereld zonder hemel.

De bevolking van de wereld is verdeeld. Een gedeelte woont onder een grote koepel, in Rêverie. Zij worden Inlingen genoemd. Ze kennen geen echte angst en lopen geen gevaar. Alles wordt nagebootst door middel van technologie.

Het andere gedeelte woont buiten de koepel. Dat zijn Wildlingen. Zij leven een bestaan waarin er gejaagd moet worden voor voedsel, er gevochten wordt en iedereen gevaar kan lopen.

Aria is een Inling. Ze vindt het vreselijk als ze verstoten wordt uit Rêverie. Verbannen. Ze moet zichzelf zien te redden in de buitenwereld. De buitenwereld waarvan de hemel in lichterlaaie staat door de Aetherstormen. Dat zijn gevaarlijke, elektrisch geladen stormen die al vele levens geëist hebben. Gelukkig krijgt Aria hulp, van een Wildling, genaamd Perry. Hij lijkt haar enige hoop te zijn om in de buitenwereld te overleven.

Dit vind ik. 9,5 – Ik ga over op cijfers in plaats van sterren.

Een wereld zonder hemel is een geweldig boek! Alleen de titel trekt je aandacht al. In het begin kon ik niet zo goed in het verhaal komen, maar later werd ik erin gezogen en kon ik het boek moeilijk aan de kant leggen. Zelfs wanneer je het boek aan de kant hebt gelegd, spoken de personages nog steeds door je hoofd. De personages zijn goed uitgewerkt, net als de rest van het verhaal. Over alles lijkt goed nagedacht. Veronica Rossi heeft een geheel nieuwe wereld gecreëerd en dat heeft ze geweldig gedaan. Het voelt bijna alsof je daar ook echt leeft. Je voelt de spanning, de emoties en het gevaar. Ik ben echt superblij, want het is een trilogie! Ik kan niet wachten om de volgende delen te lezen.

Feiten.

Het boek is geschreven door Veronica Rossi. De volgende delen van de trilogie zijn: De eindeloze nacht en Het stille blauw.

Schrijftip – Wanneer een komma?

Dit is misschien wel één van de moeilijkste regels bij het schrijven. Wanneer moet je een komma gebruiken? Dit is – denk ik – een vraag die iedereen zichzelf wel een keer stelt. Dus daarom is hier het antwoord:

1) In opsommingen: ‘Ze heeft een puzzelboekje, drie tijdschriften, een pennenset en zes leesboeken gekocht.’

2) Voor en na een bijstelling. ‘Lindsay, het populairste meisje van de school, is spoorloos verdwenen.’

3) Na de aanhef boven een brief. ‘Geachte mevrouw De Jong,…’

4) Aan beide kanten van een uitbreidende bijzin.

5) Voor of na een aanspreking. ‘Sofie, wil jij het bestek even aangeven?’

6) Tussen gelijkwaardige bijvoeglijk naamwoorden. ‘Op haar nieuwe, witte broek zit nu een grote, vieze, bruine vlek.’

7) Tussen twee persoonsvormen. ‘Wanneer ze er nog langer over twijfelt, is ze te laat met het inzenden van haar bijdrage.’

8) Voor voegwoorden. ‘Opdat, zodat, omdat, hoewel, aangezien, terwijl, maar…’

Moet er ook een komma voor het woord ‘en’?

Meestal is dit niet het geval. Een komma dient onder andere voor een rustpauze. Het is oké om een komma voor ‘en’ te gebruiken, als je een pauze hoort. Je moet wel oppassen dat hierdoor de betekenis van de zin niet verandert.

Moet er ook een komma voor ‘die’ en ‘dat’?

Dat ligt aan de soort bijzin die volgt. Een voorbeeld:

- De jongens, die in de bus geen plaats voor hem maakten, hebben zijn rugzak gepikt.

- De jongens die in de bus geen plaats voor hem maakten, hebben zijn rugzak gepikt.

Bij de eerste zin staat ‘die in de bus geen plaats voor hem maakten’ tussen komma’s. Dit is een uitbreidende bijzin. Dit gedeelte vertelt iets extra’s over de jongens. Kan deze informatie worden weggelaten om de zin te begrijpen? Zo ja, zet het tussen komma’s.

In de eerste zin staat maar één komma (tussen twee persoonsvormen). Niet alle jongens hebben zijn rugzak gepikt, dat waren alleen de jongens die in de bus geen plaats voor hem maakten. Deze informatie kan niet worden weggelaten, dus daarom staat er geen komma voor ‘die in de bus geen plaats voor hem maakten’.

Hopelijk heb je wat gehad aan deze tips. Het is niet erg als je nog wat foutjes maakt, want het is nog best lastig in het begin. Later gaat het vanzelf en lukt het beter.

Paper Towns – John Green.

Waar gaat het over?

Quentin is altijd een gewone jongen geweest. Een gewonBoek Paper Towns van John Green.e jongen die graag videogames speelt met zijn vrienden Ben en Radar, en die een stille liefde koestert voor zijn buurmeisje Margo, waar hij vroeger veel mee om ging, totdat ze een lijk ontdekten. Na bijna tien jaar zonder contact zoekt Margo Quentin op, midden in de nacht. Ze vraagt hem of hij haar wil helpen met een plan. Quentin doet mee. De hele nacht lang zetten ze mensen dingen betaald en breken ze op meerdere locaties in. De dag daarna is Margo verdwenen. Quentin besluit haar te zoeken. Een roadtrip volgt. Op zoek naar Margo, maar voor Quentin uiteindelijk ook een zoektocht naar zichzelf.

Dit vind ik. 5 sterren.

Het meest geweldige, leuke, grappige boek wat ik de afgelopen tijd heb gelezen! (Ook de enige, maar dat doet er niet toe.) Het is grappig, goed verteld, prachtig omschreven en spannend. John Green is een briljante schrijver. Hoe hij alles zo goed kan beschrijven en hij de personages laat ‘leven’ is echt een applaus waard. Ik heb nog nooit een boek gelezen wat spannend en grappig tegelijk is. Soms zitten er wat vieze grappen in (je snapt waarschijnlijk wel wat ik bedoel, maar zo’n woord wil ik liever niet op mijn site hebben) en er wordt nog al vaak het woord ‘God’ of ‘Jezus Christus’ in een zin gebruikt, maar voor zover ik weet niet als scheldwoord, eerder als stopwoordje. Het boek laat je ook nadenken en heeft een redelijk onverwachte ontknoping. Aan het einde is het naar mijn idee iets te zweverig met dat gedoe over ‘de zoektocht naar jezelf’, maar het was wel interessant. Waarom zijn fictieve personages zo veel leuker dan de meeste kennissen? Ook al zou je op een gegeven moment wel moe van Margot worden, ze is en blijft een geweldig, slim bedacht personage. Ik vind dat iedereen dit boek zou moeten lezen (kijk me nu niet schuldig aan als je het niets vond, maar dat kan ik me haast niet voorstellen) en het is zeker weten een van mijn lievelingsboeken.

Feiten.

Het boek is geschreven door John Green en er is een FILM! Althans, komt een film. In juli 2015, als ik het goed heb. Ik wil die film zien!

Boek schrijven – Een verhaal bedenken.

Om een boek te schrijven, moet je natuurlijk een verhaal hebben. Dûh, dat snapt iedereen. Toch is het best lastig om een verhaal te verzinnen, aangezien er al zo veel verhalen bedacht zijn. Wist je dat er zo veel melodieën kunnen worden uitgevonden, dat ze waarschijnlijk niet opraken? Natuurlijk is het niet de bedoeling om een melodie te creëren die maar één noot verschilt van andere melodieën. Bij schrijven werkt dit net zo.

Ik zou nooit vragen om een mega originele bestseller te schrijven (al zou dat wel gaaf zijn ;-) ), maar pak sowieso geen ideeën af. Een klein ideetje kan wel, maar dit wordt al snel heel duidelijk, dus verander het zo dat het eigenlijk origineel is en nergens op lijkt.

Sommige mensen kunnen bij wijze van spreken naar een wc-borstel kijken en dan hebben ze al inspiratie. Het is niet erg als dit niet zo werkt bij je. Inspiratie is soms moeilijk te vinden. Dingen die helpen om inspiratie te krijgen:

- Ga een poosje schrijven in een andere omgeving en staar niet de hele tijd naar het scherm van je computer.

- Zorg dat je goed wakker bent.

- Luister muziek.

Het kan soms een hele tijd duren voordat je inspiratie te pakken hebt, maar blijf vooral schrijven.

Hey!

Het heeft een beetje heel lang geduurd sinds ik een recensie gepost heb, want ik had het druk met school. Beetje heel druk. Sinds kort ben ik weer meer gaan lezen, dus ik verwacht dat jullie binnen een poosje weer een nieuwe recensie kunnen verwachten.

Ik heb een gedeelte van de eerder geschreven recensies verwijderd, want deze recensies waren voor kinderboeken. Aangezien ik nu meer YA-boeken ga lezen en beschrijven, wil ik niet dat iemand in de war raakt tussen de leeftijdscategorieën.

Dit is nog niet alles. Ik ga ook een pagina aanmaken met schrijftips. Nu denk je waarschijnlijk: waarom zou ik tips van een tiener aannemen? 1) Omdat ik dat zeg ;-) en 2) omdat ik een enorme perfectionist ben, ook qua schrijven, en daardoor echt wel wat betrouwbare tips kan geven.

Liefs en veel leesplezier!

P.S. Er staan veel schrijffoutjes in mijn oudere recensies, aangezien ik toen nog niet zo bezig was met interpunctie.

Divergent 2 Opstand – Veronica Roth

Waar gaat het over?Divergent deel 2 Opstand

Tris Prior voelt zich schuldig over de dood van Will en haar ouders. Ondertussen speelt er ook nog de oorlog tussen de facties. Met het vechten tegen eruditie zet ze meerdere keren haar leven op het spel om haar dierbaren te redden. Dit zorgt voor spanningen tussen Tris en haar vriend Tobias. En dit terwijl Eruditie steeds sterker wordt en Tris en de andere afwijkenden groot gevaar lopen. Gelukkig is Tobias er soms om haar te redden, net als iemand waarvan je niet zou verwachten dat hij Tris zou helpen. Maar of dit lukt…?

Dit vind ik.

Ik geef dit boek een 9, en misschien nog hoger. Net als het eerste boek vind ik deze Divergent ook supergaaf, ik denk dat Divergent echt mijn favoriete trilogie is. Ik kan niet wachten om Divergent 3 Samensmelting te lezen. Veronica Roth manier van schrijven spreekt mij erg aan. In andere recensies op internet staat soms dat het boek slecht geschreven is, maar ik ben het daar niet mee eens. Ik hoop dat Veronica Roth snel weer een nieuw boek schrijft. Ze schrijft heel vlot, en de politieke stukjes in het verhaal schrijft ze niet te saai of langdradig. Sommige politieke stukken snap ik niet helemaal, maar dit boek is ook voor 15 jaar en ouder. Ook als je stukjes niet snapt blijft dit boek leuk om te lezen. Ik raad de Divergenttrilogie echt aan.

Feiten

De uitgeverij van de Divergenttrilogie is Van Goor. Het boek is uit het Engels vertaald door Maria Postema. In 2015 komt (dacht ik) de film van deel 2 uit. Er is al een film van Divergent 1. Boek 3 wordt verfilmd in 2 delen.

Divergent – Veronica Roth

Waar gaat het over? Divergent 1 – Inwijding

In de wereld van Beatrice Prior is het volk opgedeeld. Er zijn 5 facties waarvan de mensen deel uit kunnen maken. Je hebt Zelfverloochening, Eruditie, Onverschrokkenheid, Vriendschap en Oprechtheid. Als je bij geen van de facties hoort, ben  je factieloos. Niemand wil factieloos zijn. Iedereen legt op zijn/haar zestiende een test af om uit te vinden bij welke factie hij/zij past. Ook Beatrice. Door haar test komt ze een groot geheim over zichzelf te horen. Een gevaarlijk geheim. Ongeveer op het einde van het boek komt ze erachter dat dit geheim haar dood kan betekenen, maar dat ze ook levens ermee zou kunnen redden…

Dit vind ik.

Ik geef het boek een 9. Ik vind Divergent een van de leukste en spannendste boeken die ik ooit gelezen heb. In bijna elk hoofdstuk gebeurt er weer iets anders. Er zit veel variatie in, maar het is geen onsamenhangend verhaal. Divergent is ook geen langdradig verhaal, het leest vlot. Ik heb het boek in 2 dagen uitgelezen omdat ik het niet weg kon leggen. Dat schrijf ik wel vaker, maar ik meen het echt.
Liefhebbers van de Hongerspelen zullen Divergent ongetwijfeld ook leuk vinden.

Extra.

Het boek heeft (dacht ik) 348 pagina’s. Ik kan het nu niet checken, want ik heb Divergent uitgeleend aan een vriendin, en op internet vind ik overal een ander aantal.
Er zijn ook nog een 2e en een 3e deel, en er is zelfs een Divergent-film!